Chors – wycharsły, ogień czy aureola?

Chors, Choros lub Chrs – słowiańskie bóstwo o niepewnej autentyczności.

W Powieści minionych lat wymienia się Chorsa jako jedno z bóstw czczonych przez Włodzimierza Wielkiego. Wzmianka o tym bóstwie pojawia się także w pochodzącym z XII wieku Słowie o wyprawie Igora, gdzie o księciu Wsiesławie, uciekającym nocą z Kijowa na Krym, do Tmutorakania, pisze się iż „wielkiemu Chorsowi drogę przebiegał”.

Powszechnie uznaje się że imię „Chors” ma korzenie irańskie (awestyjskie xvar – „aureola”, nowoperskie xoršid (خورشید l. خرشید) – „Słońce”, sanskryckie hára – „ogień”), co z kolei wskazywałoby na solarny charakter tego boga. Wskazuje się także na podobieństwo do występującego w wierzeniach Chantów i Mansów boga nieba o imieniu Krones. Zdaniem Henryka Łowmiańskiego wzmianka o Chorsie w Powieści minionych lat została dodana przez jej pierwszego redaktora, Nikona. Przebywający w Tmutorakaniu Nikon miał zapożyczyć tamtejszego solarnego Chorsa i połączyć jego postać z Dażbogiem[1].

Aleksander Brückner jednak uważał Chorsa za bóstwo rodzime, lunarne, wywodząc etymologię jego imienia od słowa wycharsły – „wynędzniały”, co miałoby się odnosić do ubywającego księżyca, względnie do słabości jego światła wobec promieni słonecznych. Księżyc zajmował skromne miejsce mitologiczne w religiach indoeuropejskich, z drugiej strony jednak w słowiańskim folklorze odgrywał dużą rolę i traktowany był z nabożnym szacunkiem[2]. Słowiańska nazwa księżyca, w przeciwieństwie do Europy zachodniej i południowej, jest rodzaju męskiego, co wskazuje na azjatyckie wpływy w słowiańskich wyobrażeniach o księżycu[2].

https://pl.wikipedia.org/wiki/Chors

Reklamy

9 myśli w temacie “Chors – wycharsły, ogień czy aureola?

  1. Prawdopodobnie prasłowiańska armia Awarisa zaniosła Chorsa do Egiptu, aby tam wystąpił jako Horus i już jako bóstwo solarne, ale jednocześnie bóstwo czasu.
    Nasz księżycowy Chors jest właściwie również bóstwem czasu, bo nie należy tu zapominać o pierwotności kalendarza księżycowego.

    Polubienie

      1. Tak myślę.
        Ponieważ jest to czas kiedy na północy panuje kalendarz księżycowy. Widać to również w układzie zodiaku oraz astrologii sumeryjskiej. Ta zaś pochodzi właśnie z północy. To Księżyc – Chors był wtedy wyznacznikiem przemijającego czasu. Mówiło się wtedy „minęło trzy księżyce”, czyli trzy miesiące. Słowo „miesiąc” jest również dzisiaj synonimem Księżyca.
        Trzeba jednocześnie pamiętać, że były to czasy matryjarchatu na północy, a Księżyc jest ściśle zwiazany z kobietami, choćby z fizjologią. Słońce było zawsze symbolem męskim, a Księżyc żeńskim.
        Czas kiedy Słońce stało się bogie i zapanował kalendarz słoneczny, jeszcze wtedy nie nastąpiły na północy.
        Hyksosi niosąc swoje poglądy do Egiptu zderzyli się z poglądami gdzie najwyższym bogiem było Słońce. Dlatego i Horus z czasem stał się bogiem słonecznym, ale to już po ustąpieniu Hyksosów. Jednak, jako dawca czasu pozostał.
        Wcale nie jestem przekonany, że tarcza na głowie Horusa – Sokoła jest tarczą słoneczną. Dla mnie jest to raczej tarcza Księżyca w pełni.
        Dlaczego Horus ma akurat głowę sokoła?
        Miano Hyksosów to wybryk XIX wiecznej nauki, złego odczytania hieroglifów egipskich. Tak na prawdę byli to Skołoci – sokolnicy.
        Prawie 200 lat okupacji Egiptu przez Hyksosów daje wystarczający czas na wprowadzenie boga i jego wizerunku do panteonu.
        Tak wygląda pogląd mój na tę sprawę.

        Polubienie

          1. Hyksosi (egip. hekau chasut – władcy obcych krajów arab. الملوك الرعاة – królowie pasterze) – termin określający niejednorodną etnicznie grupę ludów zachodnioazjatyckich (semickich i huryckich) przybyłych do delty Nilu ok. 1650–1540 p.n.e. w tak zwanym Drugim Okresie Przejściowym.
            https://pl.wikipedia.org/wiki/Hyksosi

            Powstanie języka arabskiego datuje się na VII wiek n.e., co związane jest z narodzinami islamu oraz powstaniem imperium muzułmańskiego. Jest to tak zwany klasyczny język arabski, który przekształcił się następnie w literacki język arabski. Mimo to, początków języka arabskiego należy upatrywać w VIII wieku p.n.e., a jego rozwój można podzielić na następujące etapy: język protoarabski z dialektami staroarabskimi, arabski klasyczny i arabski literacki[2].
            https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99zyk_arabski

            Polubienie

          2. Nie znam, ponieważ raczej innych, oficjalnych nie ma.
            Hyksosi, to ich nazwa miejscowa, miano przyjęte przez mieszkańców Egiptu.
            Dla mnie dużą wskazówką jest rdzeń „hyk”, który kojarzy się z rdzeniem „hex”, oznaczający magów, czarowników. Takimi mogli jawić się Egipcjanom. Dysponowali lepszą techniką wojenną. Broń z brązu była bezsprzecznie lepsza od maczug egipskich.
            Wskazówką, kim byli Hyksosi, jest nazwa ich stolicy w Egipcie, Awaris, utworzonej przez legendarnego Awarisa. Miana te jakoś dziwnie kojarzą się z póżniejszymi Awarami.

            „Księga Popiołów” T.S. Marski:
            „Awar ~ Abar ~ (Abhar ~ Harowie ~ Horwaci ~ Hobrowie ~ Obrowie) najwaleczniejszy lud scytyjski, (Scyci alias Skoloci – Języcznicy co synonim Gardaricy – Językowie – Ludzie – Słowianie) nie należy mylić z pseudoawarami uciekinierami przed Turkuciami którzy w liczbie 20 tys. mieli uciec do Europy. Awarii-Awarinowie odnotowani też przez Ptolemeusza u źródeł Wisły (II wiek), jeden z ludów związku Lugii-Ludzi, bantaib Antaib(Antów), kaganat Obrów, inaczej Awarski.

            Dlaczego według opinii dzisiejszych historyków ”źródła bizantyjskie z VI i VII wieku częstokroć mylą Awarów ze Słowianami” , otóż źródła bizantyjskie z VI i VII nic nie mylą, bo Awarowie i Słowianie to dwie nazwy synonimiczne tego samego ludu, to tylko opinie owych dzisiejszych historyków są mylne.

            Przyjmuje się też, że imię Awarinowie i Burowie Lugiowie to synonimy, Harowie w związku Lugii mają takie same znaczenie jak Awarowie wśród Scytów, z kolei Awarowie zajmują takie same stanowisko, jak Paralaci (Królewscy-Regina-Lechnia-Basilei) wśród Skolotów (nazwa własna Scytów) i odpowiada to stanowisku Walinów wśród Słowian, odpowiada to też po prostu statusowi Szlachty w Rzeczpospolitej zwanej szlachecką która była Unią etnicznie w większości Słowiańską, więc Harowie, Awarowie, Paralaci, Walinowie to warstwa czy stan militarny na obszarze Słowiańszczyzny, wcześniejszych Unii czyli związku Lugii alias bantaib Antów czy kaganatu Awarów, a wcześniej Imperium Skolotów(Scytów).

            Podsumowując Awar – Abar – Abhar – Bharat – harat – Chorwat to nazwy etymologicznie związane będące synonimami, nazwa najwaleczniejszego ludu Słowiańskiego wcześniej zwanego Skolotami jeszcze wcześniej Atlantami, był to nie tyle lud Słowiański tylko siły zbrojne, obronne tworzone przez wszystkie ludy związku-bantu-kaganatu Ludzi-Antów-Awarów które były Słowiańskie, siły zbrojne które z czasem stały się na tyle odizolowane od reszty Słowian tajemnicą i prawami państwa zmarłych, że nabrały cech narodu jednak pierwotnie były kastą militarną wręcz wyhodowaną w klasztorach(tor-droga klas) do walki, był to efekt nie tyle eugeniki, ile stymulowania cech pożądanych u wojownika czyli masy, wzrostu, siły i tzw. o(l)brz(y)mienia poprzez karmienie głównie krwią byka i nabiałem dlatego nazywano ich Hobrami – Obrami – Olbrzymami, ten efekt obrzmienia występuje często u rzeźników pijących krew w ubojniach, stymulowano też ich agresją czyli prawem do pojedynków, cechy te utrwaliły się na tyle, że jeszcze w 14 wieku Długosz pisał, że szlachta polska jest większa i silniejsza od szlachty innych nacji, mity Wed mówią, że stworzył ich Bhrama do obrony wód, najwcześniej odnotowane imię Awar, to odciśnięte w nazwie miasta Awaris imię Awarisa, największego bohatera Skolotów (języczników), było to miasto zdobywców Egiptu, założone 17 wieków p.e.ch.

            Awaris to bohater od imienia Gerrosów-Gierusów-Dzierusów też imię herosów-gieroji czyli nawet imię Awarowie mogło pierwotnie znaczyć tyle co bohaterowie.”

            Następną wskazówką są rydwany. To dzięki nim Hyksosi zawładnęli Egiptem.
            Jak już teraz wiemy, rydwany to wynalazek Prasłowian.
            Ważnym jest to, w jaki sposób Hyksosi rządzili w Egipcie. Była to forma polityczna żywcem przeniesiona z północy. Zupełnie podobnie, jak póżniej rządzili Wandalowie w Kartaginie.
            Ciekawym epizodem w mitologii egipskiej jest konflikt między Horusem a Setem.
            Set był bogiem nocy, bogiem księżycowym i to on został przyjęty za głównego boga przez Hyksosów.
            Mitologiczny konflikt Horusa i Seta może być pomianem konfliktów ich wyznawców po odejściu Hyksosów.

            Polubienie

          3. P.s.
            Jak już kiedyś pisałem, armie słowiańskie miały dość odmienny charakter organizacji swojego zaplecza.
            Aby nie grabić przejściowych terenów, zaopatrzenie wieżli ze sobą, włącznie z kobietami i dziećmi. Stąd mogli wglądać na wędrujący lud.
            Wstępująca do Egiptu armia Hyksosów – Awarów, zapewne ciągnęła ze sobą stada zwierząt domowych, jako zaplecze żywności.
            Stąd może powstało miano i przeświadczenie u Egipcjan, że są to jacyś uzbrojeni pasterze, którzy stali się królami Egiptu.

            Polubienie

    1. Jak zwykle, w j. słowiańskim jedno słowo może mieć wiele znaczeń. Wychudły jest możliwe.
      Może mieć również „poobijany – obtłuczony”, tak jak góry – hary są poobijane.
      „Blady”, zatem przepracowany, a harować to zgrzewać się od pracy.

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s